เยเนซิศ บทที่ 44

ยนซ. 44:1 โยเซฟได้สั่งคนดูแลบ้านว่า “จงจัดอาหารมาใส่กระสอบของคนเหล่านี้ให้กเต็มตามที่จะขนไปได้ และเอาเงินของแต่ละคนใส่ไว้ในปากกระสอบของทุกคน.

ยนซ. 44:2 จงใส่จอกเงินของเราไว้ในปากกระสอบของคนสุดท้องนั้นพร้อมกับเงินค่าข้าวของเขาด้วย” คนดูแลบ้านก็ทำตามโยเซฟสั่ง.

ยนซ. 44:3 ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ส่งคนเหล่านั้นกับลาของเขาไป.

ยนซ. 44:4 เมื่อเขาออกไปจากเมืองยังไม่ไกลนัก โยเซฟสั่งกคนดูแลบ้านว่า “จงลุกขึ้นตามคนเหล่านั้นไป เมื่อตามทันแล้วให้ถามว่า พวกเจ้าทำการชั่วตอบการดีทำไมเล่า?

ยนซ. 44:5 จอกนั้นคือจอกเฉพาะที่เจ้านายของข้าพเจ้าใช้และใช้ทำนายมิใช่หรือ? พวกท่านกระทำเช่นนั้นเป็นการชั่ว.”

ยนซ. 44:6 คนดูแลบ้านก็ตามไปทัน แล้วกล่าวแก่เขาตามคำเหล่านั้น.

ยนซ. 44:7 คนเหล่านั้นจึงพูดกับเขาว่า “เหตุไฉนนายของข้าพเจ้าจึงว่าอย่างนี้ ซึ่งทาสของท่านจะไม่ทำการเช่นนั้นอย่างเด็ดขาด.

ยนซ. 44:8 ดูกรท่าน เงินที่ข้าพเจ้าทั้งหลายพบในกปากกระสอบนั้น ข้าพเจ้ายังได้นำกลับมาจากดินแดนคะนาอันคืนให้แก่ท่าน ข้าพเจ้าทั้งหลายจะลักเงินทองไปจากบ้านเจ้านายของท่านได้อย่างไรเล่า?

ยนซ. 44:9 ถ้าจะพบของนั้นอยู่ที่กผู้ใดในพวกข้าพเจ้าผู้ทาสของท่าน ก็ให้ผู้นั้นตายเถิด และข้าพเจ้าทั้งหลายยอมเป็นทาสของเจ้านายของข้าพเจ้าด้วย.”

ยนซ. 44:10 ผู้ดูแลบ้านจึงว่า “จงทำตามคำที่ท่านกล่าวนั้นเถิด ถ้าเราพบของนั้นที่ผู้ใด ผู้นั้นจะต้องเป็นทาสของเรา แต่ท่านทั้งหลายจะหามีความผิดไม่.”

ยนซ. 44:11 เขาทั้งหลายจึงรีบยกกระสอบลงถึงดินแล้วเปิดกระสอบของแต่ละคนออก.

ยนซ. 44:12 ผู้ดูแลบ้านก็ค้นดูตั้งแต่คนหัวปีจนถึงคนสุดท้องก็พบจอกนั้นอยู่ในกระสอบของเบ็นยามิน.

ยนซ. 44:13 เขาทั้งปวงก็ฉีกเสื้อผ้าของตนเสีย ขนของบรรทุกขึ้นหลังลากลับมายังเมือง.

ยนซ. 44:14 ฝ่ายกยูดากับพี่น้องทั้งปวงก็กลับมายังบ้านโยเซฟ ท่านก็ยังอยู่ที่นั่น เขาได้ขก้มกราบลงถึงดินต่อหน้าท่าน.

ยนซ. 44:15 โยเซฟจึงถามเขาว่า “เจ้าทั้งหลายทำอะไรไป? เจ้าทั้งหลายไม่รู้หรือว่าคนอย่างเราเป็นผู้ทำนายได้?”

ยนซ. 44:16 ยูดาจึงตอบว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายจะกล่าวต่อนายของข้าพเจ้าอย่างไร จะพูดอะไรได้อีกเล่า? จะแก้ตัวอย่างไรได้? พระเจ้าทรงพบกความผิดบาปของพวกข้าพเจ้าผู้ทาสของท่านแล้ว พวกข้าพเจ้ากับทั้งคนที่ได้ถูกพบว่าจอกอยู่ในมือเขานั้นจะยอมเป็นทาสของนายข้าพเจ้า.”

ยนซ. 44:17 แต่โยเซฟพูดว่า “เราจะไม่ทำอย่างนั้นเป็นอันขาด คนที่ได้ถูกกพบว่าจอกอยู่ในมือเขานั้นจะเป็นทาสของเรา แต่ส่วนเจ้าทั้งหลายจงกลับขึ้นไปหาบิดาด้วยความสุขเถิด.”

ยนซ. 44:18 ครั้งนั้นยูดาเข้าไปใกล้โยเซฟเรียนท่านว่า “นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าเป็นผู้ทาสของท่านขอกราบเรียนท่านสักคำหนึ่ง ขอท่านอย่าได้ถือโทษข้าพเจ้าผู้เป็นทาสของท่านเลย เพราะท่านก็เป็นเหมือนฟาโรห์.

ยนซ. 44:19 นายของข้าพเจ้าเคยถามข้าพเจ้าทั้งหลายผู้เป็นทาสของท่านว่า พวกเจ้ายังมีบิดาหรือน้องชายอยู่หรือ?

ยนซ. 44:20 พวกข้าพเจ้าได้ตอบนายของข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าทั้งหลายมีบิดาที่ชราแล้ว มีเด็กชายคนหนึ่งเกิดเมื่อบิดากชรา พี่ชายของเด็กนั้นก็เสียชีวิตแล้ว บุตรของมารดานั้นยังอยู่แต่คนนี้คนเดียว บิดารักใคร่เด็กคนนี้อย่างยิ่ง.

ยนซ. 44:21 แล้วท่านได้พูดกับข้าพเจ้าทั้งหลายผู้เป็นทาสของท่านว่า จงกพาน้องนั้นลงมาให้เราได้เห็นด้วยตา.

ยนซ. 44:22 ข้าพเจ้าทั้งหลายได้เรียนนายของข้าพเจ้าว่า คนหนุ่มนั้นจะพรากจากบิดาไม่ได้ ถ้าพรากจากบิดาไปบิดาจะกตาย.

ยนซ. 44:23 ท่านได้บอกข้าพเจ้าทั้งหลายทาสของท่านว่า ถ้าเจ้าทั้งหลายไม่พากน้องสุดท้องลงมาด้วยกัน จะไม่เห็นหน้าเราอีกเลย.

ยนซ. 44:24 ครั้นเมื่อข้าพเจ้าขึ้นไปหาบิดาผู้เป็นทาสของท่านแล้ว ข้าพเจ้าทั้งหลายได้นำถ้อยคำของนายข้าพเจ้าเล่าให้บิดาฟัง.

ยนซ. 44:25 อยู่มาบิดาสั่งข้าพเจ้าทั้งหลายว่า พวกเจ้าจงไปกซื้ออาหารมาให้เราอีกหน่อย.

ยนซ. 44:26 แต่ข้าพเจ้าทั้งหลายพูดว่า เราลงไปไม่ได้ เว้นแต่จะให้น้องสุดท้องไปด้วย เพราะถ้าพวกฉันไม่ได้น้องสุดท้องไปด้วย จะไม่ได้เห็นหน้าท่านผู้นั้นเลย.

ยนซ. 44:27 บิดาผู้เป็นทาสของท่านจึงบอกข้าพเจ้าทั้งหลายว่า เจ้ารู้ว่าภรรยาของเราให้กำเนิดกบุตรสองคนแก่เรา

ยนซ. 44:28 บุตรคนหนึ่งก็ต้องพรากจากเราไป เราว่าเขาจะต้องถูกกกัดฉีกเป็นชิ้นๆ เสียแน่ เราไม่ได้เห็นบุตรนั้นกระทั่งเดี๋ยวนี้.

ยนซ. 44:29 บัดนี้ถ้าเจ้าทั้งหลายจะเอาเด็กนี้ไปจากเราอีก หากเกิดภัยอันตรายแก่เขาขึ้น เจ้าทั้งหลายจะทำให้เราผู้มีผมหงอกลงสู่กแดนมรณาด้วยความเศร้าสลด.

ยนซ. 44:30 เพราะว่าชีวิตของบิดาข้าพเจ้าผูกพันอยู่กับเด็กนั้น บัดนี้เมื่อข้าพเจ้ากลับไปถึงบิดาผู้เป็นทาสของท่าน และคนหนุ่มนั้นมิได้อยู่ด้วยกับพวกเรา

ยนซ. 44:31 เมื่อบิดาไม่เห็นเด็กนั้น บิดาคงจะตาย พวกเราที่เป็นทาสของท่านจะเป็นเหตุให้บิดาผู้เป็นทาสของท่านที่มีผมหงอกลงสู่หลุมฝังศพด้วยความเศร้าสลด.

ยนซ. 44:32 ด้วยข้าพเจ้าผู้เป็นทาสของท่านได้เป็นผู้กค้ำประกันน้องไว้ต่อบิดาว่า “ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้พาน้องกลับมามอบให้แก่ท่าน ข้าพเจ้าจะขอรับผิดต่อหน้าบิดาตลอดไปเป็นนิตย์.

ยนซ. 44:33 เพราะฉะนั้นขอได้โปรดให้ข้าพเจ้าผู้เป็นทาสของท่านอยู่แทนเด็กหนุ่มนั้น เพื่อเป็นทาสของท่าน ขอท่านได้โปรดให้เด็กหนุ่มนั้นกลับขึ้นไปกับพวกพี่น้องเถิด.

ยนซ. 44:34 ถ้าเด็กหนุ่มนั้นมิได้กลับไปด้วย ข้าพเจ้าจะกลับขึ้นไปพบบิดาอย่างไรได้? เกรงว่าจะเกิดวิบัติแก่บิดาข้าพเจ้า."