เยเนซิศ บทที่ 43
(ง) การกันดารอาหารได้จู่โจมยิ่งรุนแรงขึ้นจึงถูกบีบบังคับให้ส่งบุตรคนเล็กคือเบ็นยามินไปอียิปต์
43:1–14
43:1–14
ยนซ.
43:1 กการกันดารอาหารก็ยิ่งรุนแรงขึ้นในดินแดนนั้น.
ยนซ.
43:2 อยู่มาเมื่อข้าวที่ซื้อมาแต่ดินแดนอียิปต์ได้รับประทานหมดแล้ว บิดาของเขาจึงพูดกับเขาว่า “จงกกลับไปซื้ออาหารมาอีกหน่อย.”
ยนซ.
43:3 ยูดาจึงพูดกับพ่อว่า “ท่านผู้นั้นเตือนข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นเด็ดขาดว่า ถ้าไม่พากน้องชายของพวกเจ้ามาด้วยจะไม่ได้เห็นหน้าเราอีก.
ยนซ.
43:4 ถ้าพ่อยอมให้น้องไปกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะลงไปซื้ออาหารให้บิดา.
ยนซ.
43:5 แต่ถ้าแม้นบิดาไม่ยอมให้น้องไป ข้าพเจ้าทั้งหลายจะไม่ลงไป เพราะท่านผู้นั้นได้พูดกับข้าพเจ้าทั้งหลายว่า ถ้าไม่พาน้องชายของพวกเจ้ามาด้วย จะไม่ได้เห็นหน้าเราอีก.”
ยนซ.
43:6 อิสราเอลจึงว่า “เหตุไฉนเจ้าทำเรื่องเลวร้ายแก่พ่อเช่นนี้ที่ไปบอกแก่ท่านผู้นั้นว่ามีน้องชายอีก?”
ยนซ.
43:7 เขาจึงพูดว่า “ท่านผู้นั้นได้ซักไซ้ไต่ถามถึงพวกข้าพเจ้าและญาติพี่น้องของข้าพเจ้าทั้งหลายว่า บิดายังมีชีวิตอยู่หรือไม่? เจ้ายังมีพี่น้องอีกไหม? เราจึงบอกเขาตามที่เขาถามมานั้น. เราจะรู้ได้อย่างไรที่ท่านจะพูดว่า จงพาน้องของพวกเจ้าลงมา?”
ยนซ.
43:8 ยูดาจึงพูดกับอิสราเอลบิดาของเขาว่า “จงให้เด็กนั้นไปกับฉัน เราจะลุกขึ้นเดินทางไปเพื่อพวกฉันและท่าน อีกทั้งเด็กอ่อนทั้งหลายจะมีชีวิตอยู่และไม่กตาย.
ยนซ.
43:9 ข้าพเจ้าจะเป็นผู้ค้ำประกันเด็กนั้น บิดาสามารถเรียกร้องจากมือข้าพเจ้าได้. ถ้าข้าพเจ้าไม่กนำเด็กนั้นกลับมาและส่งมอบให้ต่อหน้าบิดา ข้าพเจ้าก็ขอรับผิดต่อบิดาตลอดไปเป็นนิตย์ .
ยนซ.
43:10 ถ้าข้าพเจ้าทั้งหลายไม่รีรออยู่เช่นนี้ บัดนี้ก็คงได้กลับมาเป็นครั้งที่สองแล้ว.”
ยนซ.
43:11 ฝ่ายอิสราเอลบิดาของเขาจึงบอกเขาว่า “ถ้าอย่างนั้นจงทำดังนี้ คือจงเอาผลผลิตอย่างดีที่มีในดินแดนนี้ คือน้ำมันหอม กับน้ำผึ้ง ยางไม้หอมและมดยอบ ถั่วพิสทาซิโอและอัลมอนด์ใส่ภาชนะเอาไปเป็นของกำนัลแก่ท่านผู้นั้น.
ยนซ.
43:12 เอาเงินไปสองเท่า คือเงินที่ติดมาในปากกกระสอบนั้นก็ให้ติดมือกลับไปด้วย เพราะนั่นอาจเกิดจากความผิดพลาดก็ได้.
ยนซ.
43:13 จงลุกขึ้นพาน้องชายของเจ้ากลับไปหาท่านผู้นั้น.
ยนซ.
43:14 ขอ1กพระเจ้าผู้ทรงพรั่งพร้อมสมบูรณ์โปรดให้ท่านผู้นั้น2เมตตาแก่เจ้าทั้งหลาย และให้ปล่อยพี่ชายกับเบ็นยามินกลับมา สำหรับพ่อนั้นถ้าจะต้องขสูญเสียลูกก็ให้สูญเสียไปเถิด.”
(5) ในด้านการครองอำนาจแห่งผู้สุกงอม (อิสราเอล) ซึ่งเห็นได้ในตัวโยเซฟ(ต่อ)
ฎ. ถูกจำได้โดยบุตรทั้งหลายของอิสราเอล
ฎ. ถูกจำได้โดยบุตรทั้งหลายของอิสราเอล
(ข) ทดสอบพวกพี่ชายของเขาก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง
43:15—44:34
43:15—44:34
ยนซ.
43:15 ฝ่ายบุตรก็เอาของกำนัลและเงินสองเท่ากับเบ็นยามินลุกขึ้นพากันลงไปยังดินแดนอียิปต์ และไปยืนอยู่ต่อหน้าโยเซฟ.
ยนซ.
43:16 เมื่อโยเซฟเห็นเบ็นยามินมากับพวกเขา จึงสั่งคนดูแลบ้านว่า “จงพาคนเหล่านี้ไปที่บ้านเรา ให้ฆ่าสัตว์และจัดเตรียมไว้ เพราะคนเหล่านี้จะมารับประทานด้วยกันกับเราในเวลาเที่ยง.”
ยนซ.
43:17 คนดูแลบ้านก็ทำตามคำที่โยเซฟสั่ง แล้วพาพี่ชายเข้าไปในบ้าน.
ยนซ.
43:18 คนเหล่านั้นก็กลัว เพราะเขาพาเข้าไปในบ้านของโยเซฟ จึงพูดกันว่า “เขาพาพวกเรามาที่นี่ เพราะเงินที่ติดไปในกระสอบครั้งก่อนนั้น ท่านหาเหตุจับผิดพวกเรา และจะจับตัวไว้เป็นทาส ทั้งจะริบเอาลาด้วย.”
ยนซ.
43:19 เขาก็เข้าไปหาคนดูแลบ้านของโยเซฟที่ประตูบ้านและพูดกับเขา.
ยนซ.
43:20 กล่าวว่า “นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าทั้งหลายลงมาแต่ครั้งก่อนจะกซื้ออาหารจริงๆ.
ยนซ.
43:21 ครั้นข้าพเจ้าทั้งหลายไปถึงที่พัก ก็เปิดกระสอบออก เห็นเงินของแต่ละคนอยู่ในปากกกระสอบของตน เงินนั้นยังมีน้ำหนักครบอยู่เหมือนแต่ก่อน. ข้าพเจ้าทั้งหลายจึงนำเงินนั้นติดมือกลับมาให้.
ยนซ.
43:22 ข้าพเจ้าได้เอาเงินอีกส่วนหนึ่งติดมือมาจะซื้ออาหารอีก. เงินที่อยู่ในกระสอบนั้นผู้ใดใส่ไว้ข้าพเจ้าไม่ทราบเลย.
ยนซ.
43:23 ผู้ดูแลบ้านนั้นจึงตอบว่า “จงวางใจเถิด อย่าได้กลัวเลย. พระเจ้าของท่านและของบิดาท่านทรงให้มีทรัพย์อยู่ในกระสอบ เงินของท่านนั้นเราได้รับแล้ว.” ผู้ดูแลบ้านก็พาซิมโอนออกมาส่งมอบให้พวกเขา.
ยนซ.
43:24 ผู้ดูแลบ้านก็พาคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านของโยเซฟ ตักน้ำให้เขาล้างกเท้าและจัดฟางให้ลาเขากิน.
ยนซ.
43:25 พวกพี่ชายก็จัดเตรียมกของกำนัลไว้คอยท่ากว่าที่โยเซฟจะมาในเวลาเที่ยง ด้วยเขาได้ยินว่าจะมารับประทานอาหารด้วยกันที่นั่น.
ยนซ.
43:26 เมื่อโยเซฟมาถึงบ้าน เขาก็เอาของกำนัลที่ติดมือมาให้แก่โยเซฟที่บ้านนั้น แล้วกก้มกราบลงถึงดิน.
ยนซ.
43:27 โยเซฟได้ถามทุกข์สุขเขาและกล่าวว่า “กบิดาผู้ชราที่พวกท่านพูดถึงครั้งก่อนนั้นสบายดีหรือ? ยังมีชีวิตอยู่หรือ?”
ยนซ.
43:28 เขาตอบว่า “บิดาของข้าพเจ้าผู้ทาสของท่านสบายดี ยังมีชีวิตอยู่” แล้วเขาก็ก้มตัวลงกราบไหว้.
ยนซ.
43:29 โยเซฟเงยหน้าดูกเบ็นยามินน้องชายมารดาเดียวกันแล้วถามว่า “คนนี้เป็นน้องสุดท้องที่พวกท่านได้บอกเราครั้งก่อนนั้นหรือ?” โยเซฟจึงว่า “ลูกเอ๋ย ขอให้พระเจ้าประทานพระคุณแก่เจ้า.”
ยนซ.
43:30 โยเซฟก็กตื้นตันใจในความรักที่มีต่อน้อง จึงผลุนผลันออกไปหาที่ขร้องไห้ แล้วเข้าไปในห้องร้องไห้อยู่ที่นั่น.
ยนซ.
43:31 โยเซฟก็ล้างหน้าแล้วกลับออกมาแข็งใจกลั้นน้ำตาสั่งว่า “จงยกอาหารมาเถิด.”
ยนซ.
43:32 เขาก็ยกส่วนของโยเซฟมาตั้งไว้เฉพาะของท่าน ส่วนของพี่น้องก็เฉพาะของพี่น้อง ส่วนของพวกชนชาติอียิปต์ที่มารับประทานด้วยนั้นก็เฉพาะของพวกเขา เพราะพวกชนชาติอียิปต์จะไม่รับประทานร่วมกับพวกชนชาติเฮ็บราย ด้วยพวกชนชาติอียิปต์ถือว่าน่ากรังเกียจ.
ยนซ.
43:33 โยเซฟให้พวกพี่น้องนั่งตามลำดับ ตั้งแต่พี่ใหญ่ลงมาจนถึงน้องสุดท้อง พวกพี่น้องก็มองดูกันด้วยความประหลาดใจ.
ยนซ.
43:34 แล้วโยเซฟก็นำอาหารที่อยู่ตรงหน้าเขาส่งไปให้พวกพี่น้อง แต่ส่วนที่ส่งให้เบ็นยามินนั้นมากกว่าพี่ชายทั้งปวงถึงกห้าเท่า เขาทั้งหลายก็กินดื่มด้วยกันกับโยเซฟจนอิ่มหนำสำราญใจ.
คำอธิบาย เยเนซิศ บทที่ 43
ยนซ.
43:1 ก ยนซ.41:31, 56–57
ยนซ.
43:2 ก ยนซ.42:2
ยนซ.
43:3 ก ยนซ.42:20; 44:23
ยนซ.
43:8 ก ยนซ.42:2
ยนซ.
43:9 ก ยนซ.44:32; เทียบ ยนซ.42:37
ยนซ.
43:12 ก ยนซ.42:25, 27, 35
ยนซ.
43:14 ก ยนซ.17:1
ยนซ.
43:14 1ก ภาษาเฮ็บราย เอลชัดได (El–Shad–dai) ดู 17:1 คำอธิบาย 2.
ยนซ.
43:14 2 หรือ กรุณา. ขณะที่ยาโคบถูกจัดการในระยะสุดท้ายเพื่อความสุกงอมของเขา เขาไม่ได้ดิ้นรน แต่ได้นอบน้อมต่ออำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้าที่อยู่ในสภาพแวดล้อมของเขาอย่างเด็ดขาด. เขาไม่เชื่อพึ่งทักษะและความสามารถของตนอีกต่อไป ตรงกันข้ามเขาเชื่อพึ่งพระเมตตาแห่งพระเจ้าผู้ทรงพรั่งพร้อมสมบูรณ์. นี่ชี้แจงว่าเขาได้ถูกเปลี่ยนแปลงจนสุกงอมอย่างสิ้นเชิง.
ยนซ.
43:14 ข ยนซ.42:36
ยนซ.
43:20 ก ยนซ.42:3, 10
ยนซ.
43:21 ก ยนซ.42:27
ยนซ.
43:24 ก ยนซ.18:4
ยนซ.
43:25 ก เทียบ ยนซ.43:11
ยนซ.
43:26 ก ยนซ.37:7, 9–10; 42:6; 43:28
ยนซ.
43:27 ก ยนซ.42:13
ยนซ.
43:29 ก ยนซ.35:18
ยนซ.
43:30 ก ยนซ.45:1
ยนซ.
43:30 ข ยนซ.42:24
ยนซ.
43:32 ก เทียบ ยนซ.46:34; อซด.8:26
ยนซ.
43:34 ก ยนซ.45:22
