เยเนซิศ บทที่ 4

ยนซ. 4:1 1 หมายถึง ได้รับ

ยนซ. 4:1 ก เทียบ ยนซ.3:15

ยนซ. 4:1 2 หรือด้วยความช่วยเหลือของพระยะโฮวา

ยนซ. 4:2 1 หมายถึง ลมปราน หรือความว่างเปล่าอนิจจัง. ผลลัพธ์แห่งการตกต่ำครั้งแรกของมนุษย์ทำให้สรรพสิ่งในชีวิตมนุษย์ล้วนกลายเป็นความว่างเปล่าอนิจจัง (ผปก.1:2–3)

ยนซ. 4:2 ก เทียบ ยนซ.46:32; 47:3

ยนซ. 4:2 2ก ก่อนน้ำท่วม มนุษย์ได้รับอนุญาตให้รับประทานแต่เพียงผลไม้และพืชผัก (1:29; 3:18) โดยไม่อนุญาตให้รับประทานเนื้อ (เทียบ 9:3). เพราะเหตุนี้ การที่เฮเบลเป็นคนเลี้ยงแกะนั้นจึงไม่ได้เป็นการผลิตอาหารเพื่อการดำเนินชีวิตของตน แต่เป็นการนำเครื่องบูชามอบถวายเพื่อให้พระเจ้าอิ่มหนำ. เฮเบลไม่เพียงเชื่อกิตติคุณ (ดู ข้อ 4 คำอธิบาย 1). แต่ยังมีภาคปฏิบัติในกิตติคุณและดำเนินชีวิตเพื่อกิตติคุณ.

ยนซ. 4:2 ข ยนซ.3:23

ยนซ. 4:2 3ข ในอาชีพการงานของเฮเบล เขาได้คำนึงถึงเพียงความอิ่มหนำของพระเจ้าเท่านั้น ทว่าคายินได้คำนึงถึงเพียงการดำเนินชีวิตของเขาเอง

ยนซ. 4:3 1 คายินไม่ได้ถวายเครื่องบูชาที่มีการหลั่งเลือด (3:21; ฮร.9:22) ตามการช่วยไถ่ล่วงหน้า เพื่อติดตามหนทางแห่งความรอดของพระเจ้า แต่กลับตัดสินเอาเองในการถวายผลผลิตที่เกิดจากการตรากตรำของตนแด่พระเจ้า เขาจึงได้สืบสานการตกต่ำของมนุษย์. วิธีการของคายินในการนมัสการพระเจ้าเป็นไปตามทัศนคติและความคิดเห็นของมนุษย์ ซึ่งเกิดจากการยุยงของซาตานผู้เจ้าเล่ห์ (ข้อ 7 คำอธิบาย 1; 1ยฮ.3:12) และได้คิดค้นศาสนาหนึ่งขึ้นมา (ยด.11 คำอธิบาย 1). หลายยุคหลายสมัยที่ผ่านมา มีผู้คนที่ติดตามคายินอย่างมากมายจนนับไม่ถ้วน ต่างก็ได้คิดค้นศาสนาของตนขึ้นมาในแต่ละช่วงเวลาและสถานที่.

ยนซ. 4:4 ก อซด.13:12; อฤธ.18:17; สภษ.3:9

ยนซ. 4:4 1 ตามเฮ็บราย 11:4 เฮเบลได้นำเครื่องบูชามามอบถวายแด่พระเจ้าเพราะเหตุความเชื่อ. ความเชื่อเกิดจากการได้ฟังพระคำแห่งกิตติคุณ (รม.10:17, 14). นี่ชี้แจงว่า อาดามกับเอวาผู้เป็นบิดามารดาของเฮเบลย่อมได้นำข่าวอันน่ายินดี (3:15, 21) ที่พระเจ้าได้ทรงป่าวประกาศให้แก่เขาไปประกาศให้ลูกๆ ของเขา. เฮเบลเชื่อในกิตติคุณเช่นเดียวกับบิดามารดาของเขา และนำของถวายไปมอบถวายแด่พระเจ้าตามการเปิดเผยของพระเจ้าที่มีอยู่ในถ้อยคำซึ่งบิดามารดาของเขาได้ประกาศนั้น. ดังนั้นครอบครัวแรกที่อยู่บนแผ่นดินโลกนี้ก็คือครอบครัวแห่งกิตติคุณ ครอบครัวแห่งผู้เชื่อ.
เฮเบลเป็นปุโรหิตคนแรกของพระเจ้า ซึ่งเป็นตัวแทนของบรรดาผู้เชื่อที่อยู่ในพระคริสต์. (1ปต.2:5, 9) พูดตามแบบเล็ง เฮเบลได้นำพระคริสต์ถวายแด่พระเจ้า. ตามอาฤธโม 18:17 โค แกะ และแพะหัวปี (ซึ่งเล็งถึงพระคริสต์) จำต้องถูกมอบถวายแด่พระเจ้า. การถวายเครื่องบูชานี้ครอบคลุมถึงการพรมเลือดบนแท่นบูชาเพื่อการไถ่ และเผาผลาญไขมันให้มีกลิ่นหอม ทำให้พระเจ้าทรงอิ่มหนำ. ดังนั้นการถวายเครื่องบูชาของเฮเบลก็ได้สอดคล้องกับการเปิดเผยที่อยู่ในกฎบัญญัติของโมเซในภายหลังซึ่งพิสูจน์ว่าหนทางที่เขานมัสการพระเจ้านั้นเป็นไปตามการเปิดเผยอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าไม่ได้ตามทัศนคติของเขาเอง.

ยนซ. 4:5 ก ฮร.11:4; ยด.11

ยนซ. 4:5 1 คายินได้ปฏิเสธหนทางของพระเจ้า โดยไม่นำพระคริสต์ผู้เป็นความชอบธรรมของพระเจ้ามาปกคลุมตนเอง (3:21; ฟป.3:9; 1กธ.1:30). เหมือนอย่างพวกชาวยิวที่ร้อนรนต่อศาสนา เขาแสวงหาในการก่อตั้งความชอบธรรมของเขาเอง แต่ไม่คำนึงถึงความชอบธรรมของพระเจ้าและก็ไม่นอบน้อมต่อความชอบธรรมของพระองค์ (รม.10:3). ดังนั้นเครื่องบูชาถวายของเขา จึงเป็นการลบหลู่ต่อพระเจ้าและถูกพระเจ้าปฏิเสธ.

ยนซ. 4:7 1 ความบาปกับซาตานเป็นหนึ่งกัน (รม.7:8คำอธิบาย 1). หากเราปฏิเสธหนทางแห่งความรอดของพระเจ้า ซาตานผู้เป็นความบาปนั้นก็จะหมอบอยู่ที่ประตู รอคอยโอกาสมาจับและกลืนกินเรา (เทียบ ลก.22:31; 1ปต.5:8).

ยนซ. 4:8 1 ฉบับแปลโบราณหลายฉบับมีประโยคนี้ แต่ตามตัวข้อพระคัมภีร์ในภาษาเฮ็บรายนั้นไม่มี

ยนซ. 4:8 ก 1ยฮ.3:12; มธ.23:35; เทียบ ยฮ.8:44

ยนซ. 4:8 2ก คายินได้ฆ่าน้องชายของตนด้วยความโกรธที่เกิดจากความริษยาแห่งศาสนาของเขา (ข้อ 4–5). หลายยุคหลายสมัยที่ผ่านมา พวกที่นมัสการพระเจ้าตามเนื้อหนังจะต่อต้าน, ข่มเหง, และฆ่าพวกที่นมัสการพระเจ้าตามพระวิญญาณนั้น (มธ.23:35; ยฮ.16:2; วว.17:6; เทียบ ฆต.4:29). ในการถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้าและการฆ่าน้องชายนั้น คายินอยู่ในเส้นทางของต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่ว. ตรงกันข้ามเฮเบลอยู่ในเส้นทางของต้นไม้แห่งชีวิต (2:9 คำอธิบาย 3 ย่อหน้าที่ 2).

ยนซ. 4:9 1 คำมุสานี้แสดงถึงความหยิ่งยะโสที่คายินมีต่อพระเจ้า. ในโยฮัน 8:44 ถ้อยคำของพระเยซูมีความหมายแฝงไว้ว่า คายินได้ฆ่าเฮเบลและพูดมุสาต่อพระเจ้า ซึ่งชี้บ่งว่าในการเคลื่อนไหวแห่งการฆ่าคนและการพูดมุสานั้น คายินได้เป็นหนึ่งกับผีมารซาตาน ซาตานเป็นแหล่งที่มาของคายิน (1ยฮ.3:12). เพราะว่าคายินได้ปฏิเสธหนทางของพระเจ้าและการเตือนสติของพระเจ้า (ข้อ 7) เขาก็ถูกซาตานผู้ฆ่าคนและผู้พูดมุสานั้นได้ตัวไปและกลายเป็นผู้ฆ่าคนและผู้พูดมุสาร่วมกับซาตาน.

ยนซ. 4:10 ก ฮร.11:4; เทียบ วว.6:10

ยนซ. 4:10 1ก ทั้งโลหิตของเฮเบลและพระโลหิตของพระเยซูล้วนพูด (ตรัส) อยู่ (ดู ฮร.12:24 คำอธิบาย 3) โลหิตของเฮเบลพูดจากดิน ส่วนพระโลหิตของพระเยซูตรัสจากสวรรค์.

ยนซ. 4:11 ก เทียบ อฤธ.35:33

ยนซ. 4:11 ข เทียบ ยนซ.3:17–18

ยนซ. 4:12 ก โยบ 15:23

ยนซ. 4:14 1 แปลตามตรงคือ หลบซ่อนไปจากพระพักตร์ของพระองค์.

ยนซ. 4:14 ก บพส.143:7; 51:11; 2พกษ.24:20; ยรม.52:3

ยนซ. 4:14 ข อฤธ.35:19

ยนซ. 4:16 1 หมายถึง พเนจรไปมา.

ยนซ. 4:17 1 หมายถึง ถูกนำเข้ามา ถูกมอบถวาย ถูกฝึกฝน.

ยนซ. 4:17 ก เทียบ ยนซ.11:4; ดนอ.4:30

ยนซ. 4:17 2ก หลังจากคายินจากพระพักตร์ของพระเจ้าไป (16) เขาได้ก่อสร้างเมืองขึ้นเพื่อป้องกันตนและการดำรงอยู่. เขาได้ก่อกำเนิดวัฒนธรรมที่ไม่มีพระเจ้าในเมืองนี้. ขณะที่อยู่ในสวนเอเดนนั้น พระเจ้าเป็นทุกสิ่งของมนุษย์ คือการคุ้มครอง ผดุงรักษา การหล่อเลี้ยง และความรื่นเริงของมนุษย์. เมื่อมนุษย์ได้สูญเสียพระเจ้าไป เขาก็ได้สูญเสียทุกอย่างไป. กรณีนี้จึงบังคับให้มนุษย์คิดค้นวัฒนธรรมของมนุษย์ขึ้นมา องค์ประกอบหลักของมันได้แก่เมือง. ซึ่งมีไว้เพื่อความเป็นอยู่ การเลี้ยงสัตว์เพื่อการทำมาหากิน ดนตรีซึ่งมีเพื่อความรื่นเริงบันเทิง และอาวุธซึ่งมีเพื่อการป้องกันตัว (ข้อ 20–22). วัฒนธรรมที่ไม่มีพระเจ้าซึ่งถูกคิดค้นขึ้นมาในบทที่ 4 นี้จะพัฒนาอย่างต่อเนื่องไปจวบจนถึงจุดสูงสุดคือกรุงบาบิโลนใหญ่ (วว.17—18).

ยนซ. 4:24 ก ยนซ.4:15

ยนซ. 4:25 ก 1คนก.1:1; ลก.3:38

ยนซ. 4:25 1ก หมายถึง แต่งตั้ง. หลังจากเฮเบลพลีชีพแล้ว พระเจ้าได้ทรงแต่งตั้งเซธเป็นผู้แทนที่เฮเบลในการเดินหนทางแห่งความรอดของพระเจ้า.

ยนซ. 4:26 ก ยนซ.5:6

ยนซ. 4:26 1ก หมายถึง คนที่เปราะบางและจะต้องตาย.

ยนซ. 4:26 ข ยนซ.12:8; 13:4; 21:33; บพส.116:13, 17;ยอล.2:32; ซฟย.3:9; ซคย.13:9; กจ.2:21; รม.10:12

ยนซ. 4:26 2ข ภาษาเดิมหมายถึง “ร้องออก…ต่อ”, “ร้องตะโกน…ต่อ” กล่าวคือใช้เสียงที่ดังพอที่จะได้ยินร้องตะโกน. เนื่องจากมนุษย์ได้ตระหนักว่า ชีวิตของตนนั้นว่างเปล่าอนิจจัง (ดู ข้อ 2 คำอธิบาย 1) และตระหนักว่าชีวิตของตนนั้นเปราะบางและจะต้องตาย (ดู ข้อ 26 คำอธิบาย 1). ดังนั้นเขาจึงเริ่มร้องออกพระนามของพระยะโฮวาผู้ดำรงอยู่นิรันดร์อย่างอัติโนมัติ (ดู 2:4 คำอธิบาย 3). แม้ว่าเขาจะว่างเปล่าและอ่อนแอ แต่โดยการร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าเขาก็ถูกทำให้อุดมสมบูรณ์และเข้มแข็งขึ้น เพราะเขาได้เข้าสู่ความอุดมสมบูรณ์และกำลังของพระองค์ที่เขาร้องเรียกนั้น (รม.10:12-13 และคำอธิบาย). ดู กจ.2:21 คำอธิบาย 1.