เยเนซิศ บทที่ 37

ยนซ. 37:1 1 ขณะนี้ยาโคบเป็นคนที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงแล้ว แต่เขายังไม่สุกงอม. การถูกเปลี่ยนแปลงคือการที่ชีวิตธรรมชาติของเราได้เปลี่ยนไปโดยกระบวนการของสิ่งใหม่ทดแทนสิ่งเก่า (รม.12:2; 2กธ.3:18) ส่วนการสุกงอมคือการถูกเติมเต็มด้วยชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ที่มาเปลี่ยนแปลงตัวเรา. ชีวิตธรรมชาติของเราอาจถูกเปลี่ยนแปลงแล้ว แต่เรายังอาจไม่ถูกเติมเต็มด้วยชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ (สุกงอม). ขั้นตอนสุดท้ายของการเปลี่ยนแปลงคือการสุกงอม. การเปลี่ยนแปลงของยาโคบเริ่มต้นจากขณะที่พระเจ้าทรงแตะต้องตัวเขา (32:25) ต่อไปจนถึงตอนท้ายของบทที่ 36. ขณะนั้นขั้นตอนของการเปลี่ยนแปลงได้ดำเนินอย่างครบถ้วนแล้ว (ดู 37:3 คำอธิบาย 1). ใน 37:1—43:14 เป็นบทบันทึกถึงขั้นตอนของการสุกงอมของยาโคบ.
เยเนซิศแสดงให้เห็นถึงรูปภาพที่ครบถ้วนของการที่มนุษย์จะถูกสร้างใหม่และเปลี่ยนแปลงเพื่อจะมีพระฉายาของพระเจ้ามาสำแดงพระองค์และมีอำนาจแห่งการปกครองของพระเจ้ามาเป็นตัวแทนของพระองค์. หนังสือเล่มนี้ได้จบลงในลักษณะเดียวกันกับตอนเริ่มต้น โดยมีพระฉายาของพระเจ้าและอำนาจแห่งการปกครองของพระเจ้า. สิบสี่บทสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้บ่งชี้ว่า หลังจากยาโคบกลายเป็นอิสราเอลแล้ว เขาก็มีพระฉายาของพระเจ้าและใช้อำนาจแห่งการปกครองของพระเจ้าโดยโยเซฟ. การสุกงอมคือสิ่งที่จำเป็นต่อการสำแดงพระเจ้าและมีอำนาจแห่งการปกครองของพระองค์. มีเพียงชีวิตที่สุกงอมเท่านั้นจึงจะสามารถมีพระฉายาของพระเจ้าและใช้อำนาจแห่งการปกครองของพระองค์ได้.

ยนซ. 37:1 ก ยนซ.17:8

ยนซ. 37:2 1 ใน 14 บทสุดท้ายของเยเนซิศ ชีวประวัติของยาโคบและโยเซฟได้ผสมกลมกลืนเป็นหนึ่ง ซึ่งชี้แจงว่า ตามประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณแล้ว ยาโคบและโยเซฟเป็นบุคคลคนเดียวกัน (เทียบ 12:1 คำอธิบาย 1 ย่อหน้าที่ 2; 25:1 คำอธิบาย 1 ย่อหน้าที่ 2). โยเซฟเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้ทรงครบถ้วนสมบูรณ์ไร้ตำหนิ. (ลก.23:4; 2กธ.5:21; ฮร.4:15; 1ปต.2:22) เหตุฉะนั้น โยเซฟจึงเป็นตัวแทนในด้านการครองอำนาจของอิสราเอลที่สุกงอมแล้ว ซึ่งก็คือพระคริสต์ได้ทรงก่อรูปอยู่ในนิสัยที่สุกงอมของยาโคบนั่นเอง. ในฐานะที่เป็นวิสุทธิชนที่สุกงอมโดยการถูกก่อรูปด้วยพระคริสต์ผู้ทรงครบสมบูรณ์ ยาโคบได้ครองอำนาจโดยโยเซฟ (41:39–44).

ยนซ. 37:2 2 โยเซฟเป็นผู้เลี้ยงเหมือนกับเฮเบล. นี่เป็นเครื่องหมายเล็งถึงการก่อรูปของพระคริสต์ที่อยู่ในชีวิตที่สุกงอมนั้น มีด้านที่เป็นชีวิตแห่งการเลี้ยงดูสำหรับดูแลผู้อื่น (ยฮ.10:11; 21:15–17).

ยนซ. 37:3 1 ยาโคบมีความรักที่ลำเอียงต่อโยเซฟ ซึ่งบ่งชี้ว่าเขายังไม่ได้ถูกเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์ แต่ก็ยังเป็นอยู่ในชีวิตธรรมชาติบ้าง. การที่ยาโคบมีใจลำเอียงต่อโยเซฟทำให้เขาทนทุกข์มากขึ้น. การทนทุกข์นี้ได้สัมผัสถึงความรู้สึกส่วนตัวของเขาอย่างลึกซึ้ง การจัดการในระยะสุดท้ายนี้จึงได้นำเขาไปสู่การสุกงอมที่สมบูรณ์ เพื่อจะได้มีการสำแดงของพระเจ้าและอำนาจแห่งการปกครองของพระองค์.

ยนซ. 37:3 ก ยนซ.44:20

ยนซ. 37:3 ข ยนซ.37:23, 31

ยนซ. 37:5 ก ยนซ.42:9

ยนซ. 37:5 1ก ความฝันสองครั้งของโยเซฟนั้น (ข้อ 7–9) ล้วนมาจากพระเจ้า ซึ่งเปิดเผยแก่เขาถึงวิสัยทัศน์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าเกี่ยวกับนิสัย ฐานะ, การใช้งาน, และเป้าหมายที่มีต่อพลไพร่ของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก. ตามนิสัยที่ตกต่ำของพลไพร่ของพระเจ้า เขาเหล่านั้นชั่วร้ายและไม่บริสุทธิ์ แต่ในวิสัยทัศน์อันนิรันดร์ของพระเจ้า พลไพร่ของพระองค์เป็นฟ่อนข้าวที่เต็มไปด้วยชีวิต และเป็นดวงสว่างในฟ้าสวรรค์ที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง (เทียบ อฤธ.23:21; 1พกษ.19:18; วว.12:11 และคำอธิบาย). ด้านของการครองอำนาจแห่งชีวิตที่สุกงอมจะไม่ปรับโทษพลไพร่ของพระเจ้าอย่างเด็ดขาด (เทียบ ข้อ 2) แต่กลับจะเลี้ยงดูและชื่นชมพวกเขา. ความฝันของโยเซฟควบคุมและชี้นำการประพฤติของเขา (เทียบ กจ.26:19; ดู 39:12 คำอธิบาย 1 และ 42:9 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 37:7 ก ยนซ.42:6; 43:26

ยนซ. 37:9 ก เทียบ วว.12:1

ยนซ. 37:9 ข ยนซ.37:7

ยนซ. 37:11 ก กจ.7:9

ยนซ. 37:11 ข เทียบ ลก.2:19, 51

ยนซ. 37:13 1 ชีวิตของโยเซฟก็คือสำเนาแห่งชีวิตของพระคริสต์. เขาเป็นผู้เลี้ยงแกะ (ข้อ 2; ยฮ.10:11–16), เป็นบุตรที่รักของบิดา (ข้อ 3–4; มธ.3:17; 17:5), ถูกบิดาใช้ออกไปเพื่อหล่อเลี้ยงพี่น้องของตนตามความประสงค์ของบิดา (ข้อ 12–17; ยฮ.6:38), ถูกพวกพี่ๆ เกลียดชัง, ข่มเหง, และทรยศ (ขาย) (ข้อ 5, 18–36; ยฮ.15:25; 26:4, 14–16), ถูกขังไว้ในคุกแห่งความตายร่วมกับนักโทษสองคน ซึ่งคนหนึ่งได้รับการปลดปล่อย และอีกคนหนึ่งถูกประหารให้ตาย (39:20; 40:1–23; กจ.2:23; ลก.23:32, 39–43), ได้รับการปลดปล่อย (เป็นขึ้น) จากคุกแห่งความตาย (41:14; กจ.2:24), ครองบัลลังก์ได้รับมาซึ่งอำนาจ (41:40–44; มธ.28:18; กจ.2:36; วว.3:21), ได้รับสง่าราศีและของประทาน (41:42; ฮร.2:9; บพส.68:18; กจ.2:33), กลายเป็นผู้ช่วยมนุษย์โลกให้รอด, ผู้ผดุงไว้ซึ่งชีวิต, ผู้เปิดเผยข้อลับลึกทั้งปวง (41:45 และคำอธิบาย 1; กจ.5:31; ยฮ.6:50–51), ได้รับชาวต่างชาติมาเป็นภรรยา (41:45, ยฮ.3:29; อฟ.5:23–27; วว.19:7; เทียบ มธ.1:1 คำอธิบาย 4), หล่อเลี้ยงอาหารแก่ผู้คน (41:56–57; ยฮ.6:35), ยอมรับพี่น้องที่โง่เขลาของเขาและถูกเขาเหล่านั้นยอมรับ (45:1–4, 14–15; รม.11:26; ซคย.12:10; วว.1:7), ครองอำนาจในอาณาจักรและปกครองทั่วแผ่นดินโลก (41:40—50:26; วว.11:15; ดนอ.7:13–14).

ยนซ. 37:18 1 ขณะที่พวกพี่ชายของโยเซฟล้วนจมลงในโทสะ โยเซฟผู้เป็นตัวแทนในการครองอำนาจของชีวิตที่สุกงอมกลับมีชีวิตเป็นอยู่อย่างฟ่อนข้าวแห่งชีวิต (ดู ข้อ 5 คำอธิบาย 1) โดยการหลุดลอยขึ้นมาจากน้ำแห่งความตายที่มาจากโทสะของมนุษย์.

ยนซ. 37:20 ก ยนซ.37:26

ยนซ. 37:21 ก ยนซ.42:22

ยนซ. 37:22 ก ยนซ.37:29–30

ยนซ. 37:23 ก ยนซ.37:3, 31

ยนซ. 37:25 ก ยนซ.39:1

ยนซ. 37:26 ก ยนซ.40:3, 4; 41:10, 12

ยนซ. 37:28 1 ยิศมาเอลเป็นบุตรของอับราฮามที่เกิดจากนางฮาฆาร (16:15) มิดยานเป็นบุตรของอับราฮามที่เกิดจากนางคะตูราภรรยาคนสุดท้าย (25:1–2). ชนชาติยิศมาเอลและชนชาติมิดยานล้วนเป็นตัวแทนของเนื้อหนังและกำลังธรรมชาติ. นอกจากนี้ความเกลียดชัง (ข้อ 8) เกี่ยวข้องกับเนื้อหนัง และเนื้อหนังก็เชื่อมต่อกับฝ่ายโลกซึ่งมีอียิปต์เป็นตัวแทน (ฮร.11:25–26). โดยอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า พระองค์ทรงใช้ทุกสิ่งซึ่งครอบคลุมถึงเนื้อหนังและความเกลียดชังของพวกพี่ชายของโยเซฟและอียิปต์มาทำให้พระประสงค์ที่พระองค์ทรงมีต่อโยเซฟนั้นถึงที่สำเร็จ (45:5–8ก; 50:20).

ยนซ. 37:28 ก ยนซ.45:4; บพส.105:17; กจ.7:9

ยนซ. 37:31 ก 31ก ยนซ.37:3, 23

ยนซ. 37:33 ก ยนซ.37:20

ยนซ. 37:33 ข ยนซ.44:28

ยนซ. 37:35 ก ยนซ.42:38; 44:29, 31

ยนซ. 37:35 1ก ดูมัดธาย 11:23 คำอธิบาย 1.

ยนซ. 37:36 1 จากการที่โยเซฟถูกขายจนถึงการที่ยาโคบใช้พวกลูกๆ ไปอียิปต์ (42:1–5) ในระหว่างนั้นมีเวลาอย่างน้อย 20 ปี. ในบทบันทึกของยาโคบ 20 ปีนั้นเป็นช่วงเวลาที่เงียบเหงา เนื่องจากสูญเสียโยเซฟไป ยาโคบกลายเป็นคนที่เปิดออกต่อพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง. ในปีเหล่านั้น พระเจ้าทรงนำตัวของพระองค์แจกจ่ายเข้าสู่ภายในยาโคบมากยิ่งๆ ขึ้นอย่างแน่นอนจวบจนยาโคบถูกเติมเต็มด้วยชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์และบรรลุถึงความสุกงอม (ดู 42:2 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 37:36 ก ยนซ.40:3–4; 41:10, 12