เยเนซิศ บทที่ 25

ยนซ. 25:1 1 แม้ว่าอับราฮามได้รับการทรงเรียกของพระเจ้า ได้รับการโปรดให้ชอบธรรม มีชีวิตเป็นอยู่โดยความเชื่อในพระเจ้า และดำเนินชีวิตอยู่ในการสามัคคีธรรมกับพระเจ้า แต่เขาก็ยังไม่บรรลุถึงความสุกงอมในชีวิตฝ่ายวิญญาณของเขา. สิ่งนี้จะเห็นได้จากข้อเท็จจริงที่ว่าหลังจากซาราตายแล้ว อับราฮามได้แต่งงานอีกครั้งหนึ่งและให้กำเนิดบุตรชายอีกหกคนโดยกำลังแห่งเนื้อหนังของเขา. ยิ่งกว่านั้นในบั้นปลายชีวิตของอับราฮาม เขาไม่ได้อวยพรแก่ผู้ใดเลย ซึ่งตรงข้ามกับยิศฮาคและยาโคบ (27:27–29; 48:13–20; 49:1–28; เทียบ ฮร.7:7).
เมื่อพิจารณาในด้านประสบการณ์แห่งชีวิตแล้ว อับราฮามไม่อาจยืนอยู่ในฐานะบุคคลที่ครบถ้วนคนหนึ่งได้. เขายังต้องการให้ยิศฮาคและยาโคบ (รวมถึงโยเซฟ) มาเสริมให้เขาครบถ้วน (ดู 12:1 คำอธิบาย 1 ย่อหน้าที่ 2).

ยนซ. 25:1 ก ข้อ 1–4; 1คนก.1:32–33

ยนซ. 25:2 ก ยนซ.37:28; อซด.2:15; 3:1; อฤธ.22:4; ฮบฆ.3:7

ยนซ. 25:5 ก ยนซ.24:36

ยนซ. 25:5 1ก พระเจ้าทรงเห็นว่ายิศฮาคเป็นบุตรชายของอับราฮามเพียงผู้เดียวเป็นเชื้อสายหนึ่งเดียวในการสืบทอดพระสัญญาซึ่งพระเจ้าประทานแก่อับราฮามเป็นมรดก เพื่อทำให้พระประสงค์ของพระองค์ถึงที่สำเร็จ (22:2, 12, 16, 18; 17:19; 26:3–4). ด้วยเหตุนี้ยิศฮาคจึงเป็นแบบเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นพระบุตรองค์เดียวของพระเจ้า (ยฮ.1:14; 3:16) พระบิดาทรงมอบทุกอย่างที่พระองค์ทรงมีแก่พระบุตร (ยฮ.3:35; 16:15ก). การที่ยิศฮาคกลายเป็นทายาทที่สืบทอดความอุดมสมบูรณ์ของบิดาเป็นมรดกนั้นไม่ใช่โดยความพยายามของเขา แต่โดยพระคุณต่างหาก.

ยนซ. 25:5 2 ในเยเนซิศนั้นบทบันทึกของอับราฮาม (12:1—25:18) และยิศฮาค (21:1–8; 22:1–24; 24:1–67) นั้นซ้อนทับกัน. การดำเนินชีวิตของอับราฮามเปิดเผยว่า ถ้าเราจะรับสุขพระคุณของพระเจ้าและมีการรับสุขความอุดมสมบูรณ์ของพระเจ้าอย่างครบสมบูรณ์ เราก็ต้องอดทนต่อการสูญเสียและชีวิตธรรมชาติก็ต้องรับพิธีสุหนัตและถูกตัดทิ้งไป. ส่วนการดำเนินชีวิตของยิศฮาคเปิดเผยว่า การที่เราทนทุกข์ในการสิ้นสุดชีวิตธรรมชาติก็เพื่อให้เราได้รับสุขพระคุณของพระเจ้า. ตลอดชีวิตของยิศฮาคเขาไม่ได้ทำอะไรเลย มีแต่รับสุขพระพรอันอุดมสมบูรณ์ของพระเจ้า (11; 26:24ข). พระพรนี้ก็ชี้ถึงพระคุณแห่งพันธสัญญาใหม่ (ดู ข้อ 11 คำอธิบาย 1). ยิศฮาคบังเกิดในพระคุณ (21:1–3; ฆต.4:23) เติบโตขึ้นในพระคุณ (21:8) และกลายเป็นทายาทในพระคุณ (ข้อ 5). ในพันธสัญญาใหม่ ผู้เชื่อทุกคนที่ถูกเรียกล้วนเป็นทายาทแห่งพระคุณซึ่งถูกกำหนดไว้สำหรับรับสุขพระคุณที่แน่นอนและปราศจากเงื่อนไขของพระเจ้า (อฟ.1:3, 6–8; 2:7).

ยนซ. 25:9 ก ยนซ.23:9; 35:29

ยนซ. 25:9 1ก ดูบทที่ 23:9 คำอธิบาย.

ยนซ. 25:10 ก ยนซ.49:30–31

ยนซ. 25:11 1 พระพรในพันธสัญญาเดิมเป็นสิ่งที่เทียบเท่ากับพระคุณในพันธสัญญาใหม่ (ดู อฟ.1:3 คำอธิบาย 7). ของประทานซึ่งพระเจ้าประทานให้เราโดยไม่คิดมูลค่านั้นก็คือพระพรของพระองค์. เมื่อของประทานที่ไม่คิดมูลค่าของพระเจ้าซึ่งอยู่ในพระคริสต์นี้ถูกกระทำเข้าสู่ภายในเรากลายเป็นองค์ประกอบแห่งชีวิตในตัวเราแล้ว ของประทานนี้ก็กลายเป็นพระคุณ (ดู รม.5:2 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 25:11 ก ยนซ.16:14; 24:62

ยนซ. 25:12 ก ยนซ.16:15

ยนซ. 25:13 ก ข้อ 13–16; 1คนก.1:29–31

ยนซ. 25:19 ก มธ.1:2

ยนซ. 25:21 1 การที่ยิศฮาคต้องการบุตรชายนั้น สอดคล้องกับความต้องการของพระเจ้าในการได้รับเชื้อสายที่เกิดจากยิศฮาค เพื่อให้พระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระองค์ถึงที่สำเร็จ. เพราะเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงตอบคำทูลขอของยิศฮาค. ในที่สุดยาโคบบุตรชายของยิศฮาคไม่เพียงสนองความต้องการของยิศฮาคเท่านั้น แต่ยังได้สำเร็จพระประสงค์ของพระเจ้าอีกด้วย เพราะพระคริสต์ทรงบังเกิดมาจากยาโคบ (มธ.1:1–2). พระองค์ทรงนำมาซึ่งคริสตจักร อาณาจักร และกรุงเยรูซาเล็มใหม่.

ยนซ. 25:21 ก รม.9:10

ยนซ. 25:23 ก เทียบ ยนซ.17:16

ยนซ. 25:23 1ก ซึ่งก็คือ อิสราเอล (32:28) และอะโดม (ข้อ 30; 36:1, 43; ยรม.49:7–8; อบย.8).

ยนซ. 25:23 ข เทียบ 2ซมอ.8:14; อบย.18–21

ยนซ. 25:23 ค ยนซ.27:29, 40; รม.9:12

ยนซ. 25:23 2 นี่คือการเลือกสรร การคัดเลือกของพระเจ้า ก่อนที่ยาโคบจะเกิดมา ซึ่งสอดคล้องกับการเลือกสรรที่พระเจ้าได้ทรงกระทำไว้ก่อนวางรากสร้างโลก (อฟ.1:4; รม.9:11). การที่พระเจ้าทรงเลือกสรรยาโคบนั้นเป็นไปตามการล่วงรู้ของพระองค์ (1ปต.1:2; รม.8:29) โดยไม่ได้มาจากการประพฤติของยาโคบ แต่โดยพระเจ้าผู้ทรงเรียกไว้และสำแดงความเมตตา (รม.9:11, 16). การเลือกสรรของพระเจ้ามาพร้อมกับการกำหนดไว้ล่วงหน้าของพระองค์ ต่อจากนั้นคือการทรงเรียกของพระเจ้า (อฟ.1:4–5; รม.8:30).

ยนซ. 25:25 1 หมายถึง ขนดก หยาบ

ยนซ. 25:26 ก ฮซอ.12:3

ยนซ. 25:26 1ก แม้ยาโคบยังอยู่ในครรภ์ของมารดา เขาก็แย่งชิงจะเป็นบุตรหัวปีแล้ว. ใจปรารถนาที่เขาจะกลายเป็นผู้บังเกิดคนแรกนั้น สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้าที่จะให้เขาได้รับสิทธิบุตรหัวปีเป็นมรดก. ทว่ายาโคบก็ทำตัวเหมือนกับอับราฮามปู่ของเขา คือเขาได้ใช้ความสามารถกับกำลังธรรมชาติของเขามาบรรลุถึงน้ำพระทัยของพระเจ้าและตอบสนองความต้องการของตัวเขาเอง. แม้ว่าพระเจ้าได้ทรงเลือกสรรยาโคบไว้เป็นคนแรกแล้ว แต่โดยอำนาจสิทธิ์ขาดของพระเจ้า พระองค์ทรงให้เขาเกิดมาเป็นคนที่สอง เพื่อให้เขาเรียนรู้ว่า มนุษย์ธรรมชาติไม่มีคุณค่าใดๆ เลย ซึ่งจำต้องถูกตัดทิ้ง. เนื่องจากมนุษย์ธรรมชาติของยาโคบไม่มีคุณสมบัติเขาจึงต้องได้รับการเปลี่ยนแปลง.
บทบันทึกเกี่ยวกับชีวิตของยาโคบใช้เนื้อที่เกือบครึ่งหนึ่งของหนังสือเยเนซิศ. บทบันทึกที่ยาวมากนี้แสดงให้เราเห็นถึงพระประสงค์ที่พระเจ้าทรงมีอยู่ในการเลือกสรร การกำหนดไว้ล่วงหน้าและการทรงเรียกของพระองค์มีเพื่อเปลี่ยนแปลงคนบาปให้กลายเป็นเจ้าชายของพระเจ้า ซึ่งมีพระฉายามาสำแดงพระเจ้าและปฏิบัติการในอำนาจแห่งการปกครองมาเป็นตัวแทนของพระเจ้า (เทียบ 1:26). พระเจ้าทรงกำหนดให้ยาโคบต้องเป็นอยู่อย่างดิ้นรนตลอดชีวิต. ยิ่งกว่านั้น พระเจ้าได้จัดแจงทุกสภาพแวดล้อม ทุกสภาพการณ์และทุกคนที่อยู่ในการดำเนินชีวิตของยาโคบ เพื่อให้สิ่งเหล่านี้ร่วมมือซึ่งกันและกันทำให้ยาโคบได้รับประโยชน์. ฉะนั้นพระองค์จึงสามารถเปลี่ยนแปลงยาโคบได้จากผู้ฉกชิง ผู้จับส้นเท้าจนกลายเป็นอิสราเอลเจ้าชายของพระเจ้า. พระเจ้าทรงใช้ครอบครัวของยาโคบเป็นพิเศษ รวมทั้งบิดา มารดา พี่ชาย ลุง ภรรยา และลูกๆ ของเขา มาจัดการยาโคบเพื่อให้เขาเปลี่ยนแปลง. การที่พระเจ้าทรงจัดการยาโคบเป็นรูปภาพที่ครบสมบูรณ์แห่งการงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ในการตีสอนและเปลี่ยนแปลงผู้เชื่อแห่งพันธสัญญาใหม่ (รม.8:28–29; 12:2; 2กธ.3:18).

ยนซ. 25:26 ข ยนซ.27:36; มธ.1:2; กจ.7:8

ยนซ. 25:26 2ข หมายถึง ผู้ฉกชิง ผู้จับส้นเท้า.

ยนซ. 25:27 ก ฮร.11:9

ยนซ. 25:28 1 แปลตามตรงคือ เนื้อสัตว์ป่าอยู่ในปากของเขา. ความรักที่ลำเอียงของยิศฮาคมีต่อบุตรชายคนโตนั้นเป็นสิ่งที่อยู่ในชีวิตธรรมชาติ ตามรสนิยม และความรักชอบแห่งธรรมชาติอย่างสิ้นเชิงเหมือนกับความรักที่ริบะคามีต่อยาโคบ และความรักที่ยาโคบมีต่อโยเซฟ (37:3–4). แม้ว่ายิศฮาคเป็นอยู่โดยธรรมชาติ แต่เขายังคงรับสุขพระคุณของพระเจ้า. อย่างไรก็ดี การที่เขาเป็นอยู่ในชีวิตธรรมชาตินั้นทำให้เขาทนทุกข์ เหมือนกับริบะคาและยาโคบ.

ยนซ. 25:30 ก ยนซ.36:1

ยนซ. 25:30 1ก หมายถึง แดง.

ยนซ. 25:31 1 แปลตามตรงคือ วันนี้ ข้อ 33 ก็เช่นเดียวกัน.

ยนซ. 25:33 ก ฮร.12:16

ยนซ. 25:34 1 เกี่ยวกับเรื่องเอซาวดูถูกสิทธิบุตรหัวปี (ดู ฮร.12:16–17 และคำอธิบาย).