เยเนซิศ บทที่ 15

ยนซ. 15:1 1 ก่อนหน้าบทนี้ อับราฮามได้ประสบการณ์พระเจ้าทรงเป็นผู้ที่ปกป้องเขาและอวยพรเขาในสิ่งของฝ่ายวัตถุ (12:16) เพื่อการผดุงชีพของเขาทางภายนอก. เริ่มต้นจากบทนี้ พระเจ้าจึงเสด็จมาเพื่อที่จะแสดงให้อับราฮามรู้ว่า เขาต้องการพระคุณของพระเจ้าทางภายในเพื่อจะบรรลุถึงพระประสงค์ของพระเจ้า ซึ่งก็คือการได้มาซึ่งผู้คนที่มีพระฉายาของพระองค์มาสำแดงพระองค์ มีอำนาจแห่งการปกครองของพระองค์มาเป็นตัวแทนของพระองค์ และครอบครองแผ่นดินโลกเพื่ออาณาจักรของพระองค์ (1:26–28).

ยนซ. 15:1 ก พบญ.33:29; บพส.3:3; 18:2; 84:11; 119:114; สภษ.30:5

ยนซ. 15:1 2ก หลังจากอับราฮามมีชัยชนะต่อกษัตริย์สี่องค์แล้ว (14:13–17) เขาอาจจะกลัวว่าศัตรูจะกลับมาแก้แค้น. ดังนั้นพระเจ้าจึงเข้ามาเพื่อจะบอกกับอับราฮามว่า พระองค์จะทรงเป็นโล่เพื่อปกป้องเขาและพระองค์ยังจะทรงเป็นบำเหน็จของเขาในการที่เขาได้ช่วยโลตด้วย.

ยนซ. 15:2 ก ยนซ.11:30; กจ.7:5

ยนซ. 15:3 ก เทียบ ยนซ.13:16

ยนซ. 15:3 1ก ในการบรรลุถึงพระประสงค์ของพระเจ้ามีข้อเรียกร้อง 2 อย่างคือ เชื้อสาย (ข้อ 1–6) และแผ่นดิน (ข้อ 7–21). เชื้อสายแรกเริ่มก็คือพระคริสต์ที่เป็นปัจเจกชน (ฆต.3:16 และคำอธิบาย 2) จากนั้นก็กลายเป็นพระคริสต์แห่งกลุ่มชน (1กธ.12:12) ซึ่งประกอบด้วยพระคริสต์ผู้เป็นศีรษะและผู้เชื่อทั้งหลายเป็นพระกาย (ฆต.3:29 และคำอธิบาย 1 ย่อหน้า 1). ส่วนแผ่นดินก็คือพระคริสต์ผู้เป็นพระวิญญาณผู้ประทานชีวิตที่ครอบคลุมสรรพสิ่งซึ่งผู้เชื่อได้ดำเนินชีวิตอยู่ในพระองค์ (พบญ.8:7–10 และข้อ 7 คำอธิบาย 1) แผ่นดินยังหมายถึงคริสตจักรที่เป็นการขยายใหญ่ขึ้นของพระคริสต์. การที่จะบรรลุถึงพระประสงค์ของพระเจ้าเราจำต้องต้อนรับพระคุณของพระเจ้า เพื่อพระคริสต์ผู้เป็นเชื้อสายจะสามารถถูกกระทำเข้าสู่ภายในเราและพระคริสต์ผู้เป็นแผ่นดินได้ดำเนินชีวิตออกจากตัวเรากลายเป็น การดำเนินชีวิตคริสตจักรของเรา ทำให้เราสามารถรับสุขการพักสงบของพระเจ้า และโจมตีชนะต่อศัตรูของพระเจ้าและก่อตั้งอาณาจักรของพระเจ้าพร้อมด้วยที่ประทับของพระองค์ เพื่อการสำแดงและการเป็นตัวแทนของพระองค์.

ยนซ. 15:3 2 แปลตามตรงคือ บุตรชายแห่งบ้านของข้าพเจ้า.

ยนซ. 15:4 1 แปลตามตรงคือ ส่วนทางภายใน. เชื้อสายนั้นจำเป็นต่อการบรรลุถึงพระประสงค์ของพระเจ้า ดังนั้นจึงไม่อาจเป็นสิ่งที่อับราฮามมีอยู่แล้ว (อะลีอาเซ็ร — ข้อ 2) หรือสิ่งที่เขากำเนิดด้วยตัวเอง (ยิศมาเอล — 16:15). มีเพียงสิ่งที่พระเจ้ากระทำเข้าสู่ภายในอับราฮาม จึงอาจก่อกำเนิดเชื้อสายที่พระเจ้าต้องการ. ทำนองเดียวกันมีเพียงสิ่งที่พระเจ้ากระทำเข้าสู่ภายในเราโดยพระคุณของพระองค์จึงจะสามารถก่อกำเนิดพระคริสต์ผู้เป็นเชื้อสายเพื่อมาบรรลุถึงพระประสงค์ของพระเจ้า.

ยนซ. 15:5 ก ยนซ.22:17; 26:4; อซด.32:13; พบญ.1:10; 10:22; 1คนก.27:23; ยรม.33:22; ฮร.11:12

ยนซ. 15:5 1ก ดู 22:17 คำอธิบาย 1.

ยนซ. 15:5 ข รม.4:18

ยนซ. 15:6 ก รม.4:3; ฆต.3:6; ยก.2:23

ยนซ. 15:6 1ก ดูโรม 4:3 คำอธิบาย 1. ในที่นี้ อับราฮามไม่ได้เชื่อพระเจ้าเพื่อจะได้มาซึ่งพระพรทางภายนอกเพื่อการดำรงอยู่ของเขา แต่เขาเชื่อว่าพระเจ้าสามารถกระทำบางสิ่งเข้าสู่ภายในเขาเพื่อจะก่อกำเนิดเชื้อสายที่ออกมาจากตัวเขาเองเพื่อบรรลุถึงพระประสงค์ของพระเจ้า. พระเจ้าทรงให้ความล้ำค่าต่อความเชื่อเช่นนี้ และทรงนับว่าเป็นความชอบธรรม. อับราฮามได้รับการโปรดให้ชอบธรรมก็เพราะความเชื่อเช่นนี้ (รม.4:1–5 และ ข้อ 1 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 15:7 ก ยนซ.11:31

ยนซ. 15:8 1 อับราฮามเชื่อในคำสัญญาของพระเจ้าเกี่ยวกับเชื้อสาย (ข้อ 6) แต่เขากลับขาดความเชื่อในคำสัญญาของพระเจ้าเกี่ยวกับแผ่นดิน. การที่จะเพิ่มกำลังในความเชื่อให้กับอับราฮามพระเจ้าจึงถูกบังคับให้ตั้งพันธสัญญากับเขา เพื่อยืนยันถึงคำสัญญาเกี่ยวกับแผ่นดิน (ข้อ 9–21). วิธีที่พิเศษที่พระเจ้าทรงตั้งพันธสัญญานี้เปิดเผยเป็นนัยถึงวิธีที่อับราฮามสามารถบรรลุถึงพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระเจ้า.
พันธสัญญาที่พระเจ้าทรงตั้งขึ้นกับอับราฮามนั้นเป็นพันธสัญญาของคำสัญญาที่จะบรรลุได้โดยฤทธิ์เดชของพระเจ้าในพระคุณของพระองค์ ไม่ใช่โดยความพยายามในเนื้อหนังของอับราฮาม. พันธสัญญาใหม่ก็คือการสานต่อของพันธสัญญานี้ (ฆต.3:17 และคำอธิบาย 1; ฆต.4:22–26 และข้อ 24 คำอธิบาย 2).

ยนซ. 15:9 1 พระเจ้าทรงทำพันธสัญญากับอับราฮามโดยผ่านการตรึงตายและการเป็นขึ้นของพระคริสต์. สัตว์ใช้สามชนิดที่ถูกฆ่าในที่นี้เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้ถูกตรึงตายเพื่อเราในสภาพมนุษย์ของพระองค์ และนกสองชนิดที่มีชีวิตอยู่เป็นเครื่องหมายเล็งถึงพระคริสต์ผู้เป็นขึ้นและทรงพระชนม์อยู่ในสภาพพระเจ้าของพระองค์ (ยฮ.11:25; วว.1:18). พระคริสต์ทรงถูกฆ่าในสภาพมนุษย์ของพระองค์ แต่พระองค์ทรงพระชนม์อยู่ในสภาพพระเจ้าของพระองค์ (ยฮ.14:19; 1ปต.3:18 และคำอธิบาย 3).
วัวตัวเมียมีไว้สำหรับเป็นเครื่องบูชาสันติสุข (ลวต.3:1) แพะตัวเมียมีไว้สำหรับเครื่องบูชาไถ่บาป (ลวต.4:28; 5:6) แกะตัวผู้มีไว้สำหรับเครื่องบูชาเผา (ลวต.1:10). สัตว์บูชาทั้งหมดต้องมีอายุสามปีเป็นเครื่องหมายเล็งว่าในการเป็นขึ้นนั้นพระคริสต์ทรงถูกถวายให้กับพระเจ้า และทรงถูกตรึงตาย (ยฮ.2:19; 11:25; ฮร.9:14).
ในด้านแบบเล็งนั้น นกเขาเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตที่ทนทุกข์ ส่วนนกพิราบอ่อนเป็นเครื่องหมายเล็งถึงชีวิตที่เชื่อหรือชีวิตแห่งความเชื่อ. นี่ก็คือลักษณะพิเศษสองอย่างขององค์พระผู้เป็นเจ้าขณะที่อยู่บนแผ่นดินโลก. เนื่องจากหมายเลข 2 เป็นเลขแห่งพยาน (มธ.18:16; 2กธ.13:1) ดังนั้นนกที่มีชีวิตสองตัวจึงเป็นพยานถึงพระคริสต์ผู้เป็นขึ้นทรงดำเนินชีวิตอยู่ภายในเราและเพื่อเรา (ยฮ.14:19–20; ฆต.2:20).
หมายเลข 5 เป็นเลขแห่งความรับผิดชอบ (ดูมธ.25:2 คำอธิบาย 1). ดังนั้นสัตว์ใช้สามชนิดและนกสองชนิด เมื่อนำมารวมกันก็จะเป็นห้าตัว ซึ่งเป็นเครื่องหมายเล็งว่าบัดนี้พระคริสต์ซึ่งเป็นผู้ถูกตรึงตายและเป็นขึ้นนั้นกำลังแบกรับความรับผิดชอบในการบรรลุถึงพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระเจ้า.

ยนซ. 15:10 1 การที่พระเจ้าทรงขอให้อับราฮามถวายสัตว์ใช้และนกแด่พระองค์เปิดเผยเป็นนัยว่า อับราฮามจะต้องประสานสนิทและเป็นหนึ่งกับทุกสิ่งที่เขาถวายแด่พระเจ้า (ดู 3:21 คำอธิบาย 2 และ ลวต.1:4 คำอธิบาย 1). สิ่งนี้บ่งชี้ว่า การที่จะบรรลุถึงพระประสงค์ที่นิรันดร์ของพระเจ้าได้นั้นเราจำต้องถูกตรึงตายในการตรึงตายของพระคริสต์ และเป็นขึ้นในการเป็นขึ้นของพระคริสต์ (รม.6:5, 8; ฆต.2:20). มีเพียงวิถีทางนี้ที่เราจะสามารถมีภาคปฏิบัติในการดำเนินชีวิตคริสตจักรในพระคริสต์ผู้เป็นแผ่นดินที่ทรงสัญญาไว้ได้.

ยนซ. 15:10 ก ยรม.34:18–19

ยนซ. 15:10 ข เทียบ ลวต.1:17

ยนซ. 15:11 ก เทียบ มธ.13:4, 19

ยนซ. 15:11 1ก ฝูงนกที่กินสัตว์อื่นเป็นเหยื่อบินลงมากินเครื่องบูชา เป็นเครื่องหมายเล็งถึงซาตานและเหล่าทูตสวรรค์ของมันมาทำให้พระคริสต์ไม่มีประสิทธิภาพต่อการดำเนินชีวิตคริสตจักร (ฆต.5:2, 4).

ยนซ. 15:13 ก อซด.22:21; 23:9; ลวต.19:34; พบญ.10:19

ยนซ. 15:13 ข อซด.1:11–12; 3:7; นฮย.9:9

ยนซ. 15:13 1ข การที่พระเจ้าทำนายว่าเชื้อสายของอับราฮามจะต้องเป็นคนต่างแดน เป็นทาส และถูกกดขี่ในอียิปต์นั้นเป็นการยืนยันว่าอับราฮามจะต้องมีบุตรหรือทายาท (เชื้อสาย) อย่างแน่นอน (ข้อ 4) และยืนยันว่าพระเจ้าทรงสัตย์ซื่อในการรักษาคำสัญญาของพระองค์ที่ให้ไว้ใน 12:7 และ 13:14–17 ว่าจะประทานดินแดนให้เชื้อสายของเขาตั้งแต่แม่น้ำไนล์จนถึงแม่น้ำยูเฟรติส (ข้อ 18 และคำอธิบาย).

ยนซ. 15:13 ค กจ.7:6; เทียบ อซด.12:40–41; ฆต.3:17

ยนซ. 15:13 2ค ดูฆะลาเตีย 3:17 คำอธิบาย 3.

ยนซ. 15:14 ก อซด.6:6; กจ.7:7

ยนซ. 15:14 ข อซด.3:21–22; 12:35–36

ยนซ. 15:15 ก ยนซ.25:8

ยนซ. 15:16 ก 1พกษ.21:26; อมศ.2:9

ยนซ. 15:17 1 เตามีไว้สำหรับหลอมให้บริสุทธิ์ ส่วนคบเพลิงมีไว้สำหรับส่องสว่าง. พระเจ้าทรงตั้งพันธสัญญากับอับราฮาม ด้วยการเสด็จผ่านเครื่องบูชาในลักษณะที่เป็นเตาที่มีควันพลุ่งอยู่และคบเพลิงในค่ำคืนที่มืดมิด. สิ่งนี้เป็นเครื่องหมายเล็งว่าเมื่อผู้ที่พระเจ้าทรงเรียกกำลังทนทุกข์จากการกดขี่ข่มเหง พระองค์จะเสด็จเข้ามาหลอมเขาให้บริสุทธิ์และส่องสว่างเขา เพื่อเขาจะสามารถบรรลุถึงพระประสงค์ของพระองค์ได้โดยเชื้อสายและโดยแผ่นดิน.

ยนซ. 15:18 ก ยนซ.17:2, 4–14; 22:16–18; ลวต.26:42; 2พกษ.13:23; 1คนก.16:15–18; บพส.105:8–11; กจ.7:8; ลก.1:72

ยนซ. 15:18 ข ยนซ.12:7

ยนซ. 15:18 1 พันธสัญญาที่พระเจ้าทรงตั้งไว้กับอับราฮาม พระองค์ทรงกำหนดขอบเขตของแผ่นดินงาม หรือแผ่นดินของอิมมานูเอล (ยซย.8:8) หรืออาณาเขตของประเทศอิสราเอล จากแม่น้ำไนล์ (Nile) จนถึงแม่น้ำยูเฟรติส (Euphrates) (เทียบ อซด.23:31; พบญ.11:24; ยฮซ.1:3–4). นี่คือแผ่นดินที่พระคริสต์ผู้เป็นเชื้อสายหนึ่งเดียวของอับราฮามจะทรงรับเป็นมรดกเพื่อการก่อตั้งอาณาจักรพันปีของพระองค์ (ดู พบญ.11:24 คำอธิบาย 1 และ มธ.25:34 คำอธิบาย 1).

ยนซ. 15:18 ค อซด.23:31; พบญ.1:7; ยฮซ.1:4; ยซย.27:12

ยนซ. 15:20 1 เผ่าพันธุ์ของยักษ์ (พบญ.3:11).