เยเนซิศ บทที่ 11

ยนซ. 11:2 ก ยนซ.10:10

ยนซ. 11:2 1ก คือบาบิโลน.

ยนซ. 11:3 ก อซด.1:14; 5:7–16

ยนซ. 11:3 1 การก่อสร้างของพระเจ้าสร้างด้วยหิน (1พกษ.6:7; มธ.16:18; ยฮ.1:42; 1กธ.3:12ก; 1ปต.2:5; วว.21:18–20) ซึ่งก่อกำเนิดจากการงานอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าผ่านการทรงสร้างและการเปลี่ยนแปลง แต่การก่อสร้างของเมืองบาเบลและหอบาเบลนั้นกลับสร้างด้วยอิฐ (เทียบ อซด.1:11, 14ก) ซึ่งเป็นผลมาจากการตรากตรำของมนุษย์ผ่านการเผาดินที่พระเจ้าทรงสร้าง.
ดินมีไว้สำหรับให้ชีวิตงอกงามขึ้น (1:11). ส่วนการทำอิฐคือการประหารและเผาทำลายองค์ประกอบของดินที่ทำให้ชีวิตงอกงาม. ในด้านภาพเล็งนั้น ดินเป็นเครื่องหมายเล็งถึงสภาพมนุษย์ (2:7; 3:19; มธ.13:3–8 และคำอธิบาย 1กธ.15:47ก). ดังนั้นการกบฏที่ซาตานได้ยุยงให้เกิดขึ้นจึงได้ประหารองค์ประกอบในตัวมนุษย์ที่มีไว้ให้ชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์เจริญงอกงามโดยการเผาทำลายองค์ประกอบเหล่านี้เสีย และยังใช้มนุษย์ในทางที่ผิด ด้วยการมาก่อสร้างการดำเนินชีวิตตามสิ่งที่มนุษย์ทำขึ้นและปราศจากพระเจ้า.

ยนซ. 11:4 ก เทียบ ยนซ.4:17

ยนซ. 11:4 1ก เมืองที่สร้างขึ้นโดยการตรากตรำของมนุษย์เป็นเครื่องหมายเล็งถึงมนุษย์ได้ละทิ้งพระเจ้าและนำเอาวัฒนธรรมที่มนุษย์สร้างขึ้นซึ่งปราศจากพระเจ้า มาแทนที่พระองค์ (ดู 14:17 คำอธิบาย 2).

ยนซ. 11:4 2 การสร้างหอคอยมีจุดประสงค์เพื่อสร้างชื่อเสียงให้มนุษย์ และป่าวประกาศการกบฏและการต่อต้านของพวกเขาต่อพระเจ้า. ส่วนการก่อแท่นบูชาและการร้องเรียกพระนามพระยะโฮวาของอับราฮามในบทที่ 12:7–8 นั้นเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับการกระทำในที่นี้.ตามบทบันทึกทางประวัติศาสตร์และหลักฐานทางโบราณคดี เมืองบาเบลและหอบาเบลนั้นเต็มไปด้วยนามของรูปเคารพ. ดังนั้นที่เมืองบาเบล มนุษย์ได้ติดตามซาตาน ยกชูตัวเองเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้า ปฏิเสธพระนามของพระเจ้า ปฏิเสธสิทธิและอำนาจของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ และตกต่ำไปสู่การไหว้รูปเคารพ. นี่คือการตกต่ำครั้งที่สี่ของมนุษย์ คือการตกต่ำจากอำนาจแห่งการปกครองของมนุษย์ภายใต้อำนาจของพระเจ้าไปสู่การกบฏร่วมกันของมนุษยชาติทั้งหมดต่อพระเจ้าภายใต้การยุยงของซาตาน (ดู 6:3 คำอธิบาย 2).

ยนซ. 11:4 ข พบญ.1:28; 9:1; เทียบ ดนอ.4:11, 22

ยนซ. 11:4 ค ยนซ. 11:8–9

ยนซ. 11:7 ก ยนซ.1:26; 3:22; ยซย.6:8

ยนซ. 11:7 1ก สรรพนาม “เรา” ในที่นี้ บ่งชี้ว่าตัวของพระเจ้าตรีเอกภาพเองได้เสด็จลงมาที่เมืองบาเบล และพิพากษาการกบฏนั้นโดยตรง (ดู 1:1 คำอธิบาย 2).

ยนซ. 11:7 2 เพื่อทำให้มนุษยชาติไม่อาจก่อตัวขึ้นเป็นพันธมิตรมาต่อต้านพระองค์ พระเจ้าจึงทรงพิพากษามนุษยชาติที่กบฏเหล่านี้ด้วยการแตกแยกและความสับสน มนุษยชาติถูกทำให้กระจัดกระจายแตกแยกในการดำเนินชีวิตจนไม่สามารถอาศัยอยู่ร่วมกันในสถานที่แห่งเดียวได้ (ข้อ 8–9) และภาษาก็ถูกทำให้สับสนวุ่นวายจนไม่สามารถพูดภาษาเดียวกัน ไม่มีความเข้าใจ ความเห็น และทัศนคติเดียวกันได้ (ข้อ 7, 9). ในทางกลับกัน ชีวิตคริสตจักรที่ถูกต้องนั้นล้วนมีความเป็นหนึ่งและความกลมกลืนกัน ผู้เชื่อทุกคนมีความคิดเดียวกับความเห็นอย่างเดียว และมีปากเดียวกับคำพูดอย่างเดียวกัน (1กธ.1:10; รม.15:5–6; ฟป.2:2; 4:2; เทียบ กจ.2:5–11).
การกบฏของมนุษยชาติที่เมืองบาเบลนั้น มนุษย์ได้ตกต่ำอย่างถึงที่สุด จนในที่สุดเป็นเหตุให้พระเจ้าต้องละทิ้งเผ่าพันธุ์ที่ถูกสร้างของอาดามและทรงเรียกมนุษย์คนหนึ่ง คืออับราฮามออกจากเผ่าพันธุ์นั้น เพื่อพระองค์จะยังคงมีหนทางที่จะสำเร็จพระประสงค์ดั้งเดิมของพระองค์ในการทรงสร้างมนุษย์ (1:26–28).

ยนซ. 11:8 ก ยนซ. 11:4, 9; พบญ.32:8; เทียบ ยนซ.10:25, 32

ยนซ. 11:9 ก ยนซ.10:10

ยนซ. 11:9 1ก หมายถึง ความสับสน.

ยนซ. 11:10 ก ข้อ 10–27; ยนซ.10:21–22; 1คนก.1:17–27; ลก.3:34–36

ยนซ. 11:26 ก ยฮซ.24:2

ยนซ. 11:27 ก ยนซ.11:31; 12:5; 13:1, 5; 14:12; 19:1–36; ลก.17:28–29; 2ปต.2:7

ยนซ. 11:28 ก กจ.7:2–3

ยนซ. 11:28 1ก หมายถึง ความสว่าง. จากกิจการ 7:2 พระเจ้าแห่งสง่าราศีได้ทรงปรากฏแก่อับราฮามก่อนในเมืองอูระของชาวเคเซ็ด ในขณะที่เขายังอยู่ในดินแดนเมโสโปเตเมีย ก่อนที่จะไปอาศัยอยู่ในเมืองฮาราน (เทียบ ข้อ 31). ก่อนที่พระเจ้าจะเริ่มปรากฏแก่อับราฮาม เขาและครอบครัวของเขาปรนนิบัติพระอื่นๆ (ยฮซ.24:2). พระเจ้าทรงเรียกอับราฮามผู้เป็นบิดาแห่งความเชื่อ (รม.4:16; ฆต.3:7) ออกมาจากภูมิหลังแห่งความมืดของการกราบไหว้รูปเคารพ ซึ่งก็คือภูมิหลังของหอบาเบล (ข้อ 3–4). พระเจ้าเสด็จมาหาอับราฮามและปรากฏแก่เขาเพื่อที่จะนำความสว่างมาสู่อับราฮาม (เทียบ มธ.4:16; กจ.9:1–3; 2กธ.4:6) และผลักดันเขาให้ออกมาจากประเทศแห่งการกราบไหว้รูปเคารพของซาตาน (ดู กจ.7:2 คำอธิบาย 2 และ ฮร.12:2 คำอธิบาย 2).
พระเจ้าเสด็จมาเรียกอับราฮามเพื่อพระองค์จะได้ทรงเริ่มต้นใหม่กับมนุษย์ที่ตกต่ำ. การทรงเรียกอับราฮามของพระเจ้าคือการย้ายเผ่าพันธุ์ จากเผ่าพันธุ์ที่ถูกสร้างของอาดามไปสู่เผ่าพันธุ์ที่ถูกเรียกของอับราฮาม (ดู รม.4:16 คำอธิบาย 1). การย้ายเผ่าพันธุ์ในการทรงเรียกของพระเจ้านั้นในความเป็นจริงแล้วก็คือการหันเปลี่ยนของชีวิตจากชีวิตของอาดามไปสู่ชีวิตของพระคริสต์ (ฆต.2:20; ฟป.1:21ก) จากชีวิตที่ตกต่ำแห่งสิ่งทรงสร้างเก่าไปสู่ชีวิตที่เข้มแข็งกว่าและดีกว่าแห่งสิ่งทรงสร้างใหม่ ซึ่งก็คือชีวิตที่ไม่ได้ถูกสร้างของพระเจ้า. ขั้นตอนของการหันเปลี่ยนแห่งชีวิตนี้ถูกแสดงอยู่ในแต่ละบทของหนังสือเยเนซิศ และอยู่ในประสบการณ์ที่รวมตัวกันของอับราฮาม ยิศฮาค และยาโคบ.

ยนซ. 11:28 2 เคเซ็ดเป็นสถานที่ซึ่งเป็นฝ่ายผีมาร เป็นดินแดนแห่งการกราบไหว้รูปเคารพในเมโสโปเตเมีย ซึ่งเป็นบริเวณที่ถูกล้อมรอบด้วยแม่น้ำใหญ่สองสายคือ แม่น้ำยูเฟรติสและไทกริส. ดังนั้นการที่จะออกจากเคเซ็ดเมืองแห่งการกราบไหว้รูปเคารพแล้วเดินทางไปยังแผ่นดินงาม คือดินแดนคะนาอันนั้น อับราฮามซึ่งเป็นชาวเฮ็บรายคนแรก (14:13 และคำอธิบาย) จึงต้องข้ามแม่น้ำยูเฟรติส (ดู ฮร.1:1 คำอธิบาย 1 ย่อหน้า 3 และ ฮร.11:13 คำอธิบาย 2).

ยนซ. 11:29 ก เทียบ ยนซ.17:15

ยนซ. 11:29 1ก หมายถึง เจ้าหญิงของฉัน

ยนซ. 11:30 ก ยนซ.16:1; 15:2–3; เทียบ ยซย.54:1; ฆต.4:27

ยนซ. 11:31 1 จากกิจการ 7:2–3 พระเจ้าทรงปรากฏแก่อับราฮามในเมืองอูระของชาวเคเซ็ด และเรียกเขาให้ “ออกมาจากดินแดนของเจ้าและจากญาติพี่น้องของเจ้า และไปยังดินแดนที่เราจะชี้ให้แก่เจ้า.” นี่ก็คือการปรากฏและการทรงเรียกครั้งแรกของพระเจ้าที่มีต่อเขา. อย่างไรก็ตามอับราฮามไม่ได้ตอบรับการทรงเรียกของพระเจ้าในทันที แต่กลับยังคงอยู่ในเมืองอูระไปอีกระยะหนึ่ง. หลังจากที่ฮารานพี่ชายของอับราฮามตายแล้ว (ข้อ 28) พระเจ้าทรงใช้อำนาจสิทธิ์ขาดทำให้เธราบิดาของเขานำครอบครัวย้ายออกมาจากเมืองอูระไปยังเมืองฮาราน ดังนั้นผู้ที่เป็นผู้เริ่มต้นในการออกจากเมืองอูระ จึงไม่ใช่อับราฮาม แต่คือบิดาของเขา (ดู กจ.7:4 และคำอธิบาย).

ยนซ. 11:31 ก ยนซ.11:27

ยนซ. 11:31 ข ยนซ.15:7; นฮย.9:7; กจ.7:4; ยฮซ.24:3

ยนซ. 11:31 2 อับราฮามได้ออกมาจากดินแดนเคเซ็ด แต่เขากลับไปอาศัยอยู่ที่เมืองฮาราน แทนที่จะไปยังดินแดนคะนาอันที่พระเจ้าทรงใช้ให้เขาไป (กจ.7:3). สิ่งนี้ชี้ถึงอับราฮามไม่ยินดีที่จะตอบรับการทรงเรียกของพระเจ้าอย่างเด็ดขาด.